واک ته د اسلامي امارت له بیا رسېدو یا فتحې وروسته، پاکستاني پوځي رژیم حس کړې ده چې نور افغانستان له لسیزو وروسته له سیاسي ثبات او بشپړ کورني امنیت څخه برخمن دی، چې دوام یې نور د تل لپاره په دغه خاوره کې د لاسوهنې مخنیوی کوي، تر څنګ یې د خپلو نیابتي اشخاصو او ډلو له ملاتړ څخه هم محرومېږي، ځکه چې دا د ولس له منځه را اوچت شوی نظام د خپل ولس په غېږ کې د هېواد خدمت کوي.
په تېرو پنځو کلونو کې د پوځي رژیم مشرانو او د پنجابي پانګهوالو مخکښو څېرو هم په نظري او هم په عملي ډول افغان دښمنه سیاست غوره کړی او د خپلو ټولو نیمګړتیاوو او کمزورو سیاستونو پړه یې پر افغانستان ور اچولې ده. په دې برخه کې د پاکستان عام او مسلمان ولس ښه پوهېږي چې پوځي رژیم سل په سلو کې ملامت او په ناسمه لار روان دی، د غرب او امریکا د ګټو لپاره یې په ولس او ملي ګټو هېڅ صرفه نه ده کړې، بلکې لا یې هڅه کړې چې د دغو دوو مسلمانو ملتونو تر منځ بېاتفاقۍ او تفرقې ایجاد کړي، په داسې حال کې چې د دواړو ملتونو تاریخي او فرهنګي اړیکې نه پرې کېدونکي دي.
همدا اوس په پاکستان کې دننه د بلوڅ ازاديغوښتونکو جګړې، د ټي ټي پي مجاهدینو مبارزه، د پښتون ژغورنې غورځنګ تبلیغات، د تحریک انصاف د پلویانو لاریونونه او د نورو لسګونو ډلګیو یا د پاکستان د نیابتي ډلو ترهګریز فعالیتونه او بریدونه داسې څه دي چې لومړی یې ورڅخه د ګټه اخیستنې او د ګاونډیانو پر ضد د کارونې هوډ درلود، خو وروسته لوبه ورڅخه پردۍ شوه او د دې لپاره چې له خپلو لکونو پوځیانو، ټکنالوژۍ او وسایلو په درلودلو سربېره ناکام شول؛ نو د خپل ولس په سترګو کې یې په بېشرمۍ خاورې وشیندلې او د ټولو پړه یې پر افغانستان ور واچوله چې ګنې دا ټول هلته د سیمې د استخباراتو په مرسته تنظیمېږي، چې دا ادعا یې کومه نوې خبره نه ده او نه هم نړۍ نور دومره ړنده ده چې دغه دوهمخې لوبه درک نه کړي.
د نظامونو د پایښت او مشروعیت یو مهم دلیل په خلکو یا ولس کې ریښه ده او دا ملاتړ د دې سبب ګرځي چې د سترو زبرځواکونو پر وړاندې ودرېږي او د یوه ملت په توګه د خپلې خاورې او شتون هویت وساتي، خو پوځي رژیم له دې ځانګړنو څخه محروم دی، ځکه نه د ولس ملاتړ لري او نه هم د خپل نړیوال مشروعیت د تثبیت لپاره د یوه انتخابي نظام په توګه ځان ثابتولی شي، یوازې د پوځي جنرالانو یو داسې شرکت دی چې د غرب د خوښۍ لپاره د خپل ولس په وینو تجارت کوي.
په همدې خاطر د پاکستاني ولس د پام اړولو او خپلو دغو کمزوریو د پتولو لپاره د هغوی په سترګو کې په ډېره بېشرمۍ خاورې شیندي او هڅه کوي چې د خپلو غلامو رسنیو او دروغجنو ویاندویانو په مرسته د پوځي رژیم له داخلي سیاسي ستونزو د پاکستان د ولس پام بلې خواته واړوي او د دغې اړونې په برخه کې د پړې لومړۍ ګوته افغانستان ته نیسي چې ګنې هلته یې مخالفان اکمالېږي او بیا پاکستان ته استول کېږي، دا هغه څه دي چې په اصل کې د پوځي رژیم اصلي مسلک دی.
حقیقت دا دی چې پوځي رژیم دا د اسلامي امارت دا وعده هېروي چې د افغانستان خاوره به د هېڅ ګاونډي په ضد نه کارېږي او نه هم دا خاوره د نورو د ناامنۍ سبب شي، خو برعکس، دا یوازې پاکستان دی چې د ترهګرۍ، تاوتریخوالي او د نورو چارو کې د لاسوهنې له لارې د سیمې د بېثباتۍ او ګاونډیو هېوادونو د وېرې سبب او د ترهګرۍ د تولید د اصلي ځالې په توګه پاتې شوی دی.
