د پاکستان نوم یوازې پر پوځي رژیم نه دی پروت، دلته په میلیونونو ولسونه هم ژوند کوي او دا ولسونه اکثریت مسلمانان دي، دوی د اسلامي شرعي شعایرو تر څنګ، ګڼ شمېر داسې دودونه، فرهنګونه او عنعنات هم لري چې د نړۍ د نورو مسلمانانو او په ځانګړې توګه د افغانانو سره مشترک دي.
دوی کلونه کلونه، د اسلامي ملکونو سره همسایه پاتې شوي او د دې تر څنګ یا دوی او یا د نورو ملکونو ولسونه دوی ته د مهاجرو په توګه تللي؛ د دې تر څنګ د پاکستان ولس هم د نورو مسلمانانو په څېر د ژوند د ټولو سهولتونو او حقوقو حق لري چې باید ورڅخه برخمن وي. د همدې حقوقو له جملې څخه یو هم پر ولسونو د حاکم نظام نوعیت دی، چې باید بشپړ اسلامي وي او پر ولسونو حاکمان داسې څوک وي چې د هغوی د ژوند ټول حقوق ورته ورکړي.
ژوند یې محفوظ کړي، عزت، مال، عقل، دین او ټول هر هغه څه یې محفوظ کړي چې د مسلمانانو حقه حقوق وي؛ برعکس، د پاکستان پر جنجالي خاوره داسې رژیم حاکم دی چې ولس یې له پورته یادو شویو حقوقو بشپړ محروم کړی دی.
د پاکستان پوځي رژیم د دې پر ځای چې د سیمې له هېوادونو، خپلو همسایه ملکونو سره د امن او متقابل احترام لرونکې اړیکې ولري او د خپل ولس لپاره یو باامنه حاکمیت رامنځته کړي؛ برعکس، د نورو اسلامضد او امنضد پروژې اخلي، پر خپل ولس او د ګاونډیو مقابل کې یې کاروي او له دې لارې خپل کرغېړن ژوند تأمینوي او باج پرې اخلي.
دوی په خپله خاوره کې ترهګرۍ ته هر اړخیزه زمینه مساعده وي، مختلفې ترهګرې ډلې ساتي، روزي یې او د اوسېدو او پټېدو لپاره ورته کمپونه جوړوي، داعش او د افغانستان د پخواني پرځېدلي جمهوریت تښتېدلي شریر عناصر هلته منسجم کېږي، د ډیورنډ فرضي کرښې تر څنګ روزل کېږي، فوسټې ورته جوړوي او وروسته یې د افغانستان او پاکستان ولس پر ضد کاروي؛ چې دا نه یوازې د افغانستان او پاکستان، بلکې د سیمې هېوادونو لپاره هم یو لوی خطر دی.
پر افغان خاوره د پوځي رژیم وروستي هوايي بریدونه یو ځل بیا د افغانستان او پاکستان ترمنځ د کړکېچ خطرناک پړاو ته د داخلېدو اندېښنه پیدا کوي. په دغو بریدونو کې د ملکي وګړو، ښځو او ماشومانو د شهیدانو او ټپیانو شمېر د اندېښنې وړ دی؛ د پاکستان ولس باید له ځانه وپوښتي چې: ایا د یو ملک داخلي امنیتي ستونزې د بل ملک پر کلیو، کورونو، ملکي تأسیساتو او خلکو د بمبارۍ له لارې حل کېدای شي؟
پاکستان له کلونو راهیسې له ناامنۍ، بېکارۍ، سیاسي کړکېچ، اقتصادي فشار او د امنیتي پېښو له زیاتوالي سره مخ دی. نو پر ځای د دې چې د دې ستونزو ریښې په خپله خاوره کې ولټول شي، دوی برعکس دا پړه پر نورو اچوي؛ د افغانستان پر لور د جګړې پراخول د پاکستان د ولس لپاره نورې ستونزې هم جوړوي: جګړه بودجه خوري، اقتصاد کمزوری کوي، پانګونه، سوداګري زیانمنوي او د کرښې دواړو غاړو ته د خلکو ژوند له خطر سره مخ کوي.
خو د دې ستونزې حل دا نه دی چې د ترهګرۍ په ضد د مبارزې په نوم دې د ملکي خلکو کورونه په نښه شي؛ که کوم مشخص ترهګریز هدف موجود وي، ثبوت دې یې وړاندې شي او د جګړې د اصولو له مخې باید د ملکي وګړو د ساتنې لپاره لازم تدابیر ونیول شي.
د ۲۰۲۶ کال د مکې تړون، چې د سعودي عربستان، ترکیې او پاکستان ترمنځ تړون دی، د یوه غړي پر ضد برید د ټولو پر ضد د برید په توګه تعریفوي؛ پاکستانی رژیم ورڅخه د یوې وسیلې په توګه کار اخلي، تر همدې پاکو نومونو لاندې خپل کرغېړن اهداف تعقیبوي. د افغانستان پر ضد د هر ډول پراخېدونکي پوځي کړکېچ په اړه باید دا پوښتنه هم مطرح شي چې ایا دا ډول اقدامات د پاکستان د سیمې د ثبات، د خپلو نوو دفاعي ژمنو او له اسلامي هېوادونو سره د اړیکو له اعلان شویو اصولو سره په ټکر کې نه راځي.
لنډه دا چې پاکستانی ولس دې په دې پوه شي چې د دوی اقتصادي ستونزې د افغان ماشومانو په وژلو نه حل کېږي؛ د دوی امنیت د بل هېواد په بمبارولو نه تأمینېږي؛ او د کرښې دواړو غاړو ته د مسلمانانو وینه تویول د سیمې راتلونکی نه شي جوړولای.
د پاکستان او افغانستان ولسونه ګډ تاریخ، دین، کلتور، سوداګریزې او کورنۍ اړیکې لري؛ د دواړو هېوادونو د خلکو په ګټه د شخړو مدیریت، د ملکي وګړو ساتنه او اقتصادي همکاري ده، نه د جګړې پراخول.
