اسلام په ځمکه کې د انسان د روزنې، اصلاح او ارزښتونو د ټاکلو یو الهي مسیر دی. د دې مسیر په وړاندې باطل تل هڅه کړې چې د خپلو ناوړه افکارو او د انساني ارزښتونو د تخریب له لارې د اسلام سیاسي او عقیدوي مسیر کمزوری کړي، او د مسلمانانو پر وړاندې یې فکري او نظامي جګړې ترسره کړې دي.
مسلمانان هر وخت چې د باطل تر فکري او نظامي استعمار لاندې راغلي، نه یوازې یې خپل سیاسي او عقیدوي مسیر له لاسه ورکړی، بلکې د خپل ټولنیز ژوند، پرمختګ او تمدني هویت یوه لویه برخه یې هم بایللې ده. د همدې تمدني زوال له امله مسلمانان اړ شوي چې په بېلابېلو پړاوونو کې خپل ارزښتونه د باطل په وړاندې قرباني کړي.
د عثماني خلافت له زوال وروسته د مسلمانانو سیاسي مرکزیت او حاکمیت له منځه ولاړ او د نړۍ په بېلابېلو برخو کې مسلمانې ټولنې د پردیو قوانینو او سیاسي افکارو تر اغېز لاندې راغلې. افغانستان، چې د یوه مجاهد مسلمان ملت په توګه یې تاریخ د باطل او کفر پر وړاندې له مبارزې او قربانیو ډک دی، د شلمې پېړۍ په وروستۍ لسیزه کې یو ځل بیا د نړۍ د یوه ستر ځواک د اشغال پر وړاندې جهادي مبارزه پیل کړه.
د کلونو مبارزې وروسته، د شلمې پېړۍ په پای او د یوویشتمې پېړۍ په پیل کې په افغانستان کې د اسلامي حاکمیت او شرعي نظام د رامنځته کېدو هڅه وشوه. خو لکه څنګه چې د مسلمانانو د عقیدې پر بنسټ د یوه سیاسي نظام رامنځته کېدل د باطل د سیاسي او تمدني نظام له ګټو سره په ټکر کې وو، نو د دې نظام پر وړاندې بېلابېلې توطیې او بهانې رامنځته شوې، څو له یوې خوا د مسلمانانو سیاسي مرکزیت له منځه یووړل شي او له بلې خوا د افغانستان خاوره، شتمنۍ او ملي او اسلامي ارزښتونه زیانمن او تر خپل اغېز لاندې راوستل شي. همدا لامل شو چې افغانستان او افغان ولس یو ځل بیا د بهرني اشغال او اوږدې جګړې شاهد شي.
شل کاله افغانان د اشغال تر سیوري لاندې
د شل کلن اشغال پر مهال افغان ولس د داسې سیاسي او ټولنیز نظام له اغېز سره مخ شو چې د هېواد د اسلامي، فرهنګي او سیاسي مسیر د بدلون هڅه یې کوله. د دې دورې په اوږدو کې د سیاسي، قومي، ژبني او ګوندي اختلافاتو له امله د افغانانو ترمنځ ډېرې وینې تویې شوې او ټولنیز یووالی له جدي ننګونو سره مخ شو.
شل کاله افغانانو ته د رڼا، پرمختګ او بریا په نوم بېلابېل شعارونه وړاندې شول، خو د اشغال تر سیوري لاندې جګړه، بې ثباتۍ، فقر او ټولنیزو ستونزو همداسې دوام وکړ. په همدې موده کې د افغان ملت له منځه د اشغال پر وړاندې مقاومت کوونکي مجاهدین راپاڅېدل او د شلو کلونو په اوږدو کې یې د نظامي او سیاسي مبارزې له لارې د اشغالګر ځواک پر وړاندې خپل مقاومت ته دوام ورکړ.
وروسته اشغالګر ځواک او د هغوی ملاتړ شوی نظام د نظامي جګړې په ډګر کې له ماتې وروسته د سیاسي خبرو او مذاکراتو لړۍ پیل کړه. د اوږدو نظامي او سیاسي هڅو وروسته، اشغالګر ځواک اړ شو چې له افغانستان څخه د وتلو پرېکړه وکړي او د خپل پوځي حضور د پای ته رسېدو لاره هواره کړي.
افغان ملت، چې خپله خاوره یې د بهرني اشغال پر وړاندې د مقاومت او مبارزې له لارې ساتلې، د شلو کلونو له قربانیو، تکالیفو او ستړیاوو وروسته دې پړاو ته ورسېد چې د امریکا او ناټو پوځي حضور په افغانستان کې پای ته ورسېد. له همدې امله، ۲۴ اسد د افغان ولس په معاصر تاریخ کې د بهرني پوځي حضور د پای ته رسېدو او د سیاسي حاکمیت د بېرته ترلاسه کېدو د ورځې په توګه یادېږي. دا ورځ په یوویشتمه پېړۍ کې د اسلامي حاکمیت، سیاسي مرکزیت، اسلامي تمدن د بیا راژوندي کېدو او د شرعي نظام د رامنځته کېدو د یوې نوې مرحلې د پیل ورځ ګڼل کېږي.
