د پاکستان رژیم د دې لپاره چې خپله ناامني او کورنۍ ستونزې پټې کړي او د دغو ستونزو پړه پر نورو واچوي، څو ځله یې په افغانستان کې ملکي وګړي او استوګنیزې سیمې په نښه کړې دي. دغه رژیم هڅه کوي داسې وښيي، ګواکې په خپل هېواد کې د ناامنۍ او ګډوډیو لامل افغانستان دی؛ خو په حقیقت کې څرګنده ده چې اقتصادي، امنیتي او ټولنیزې ستونزې او نورې ناخوالې د دغه منافق رژیم د ناکامو سیاستونو پایله ده. دا ډول تګلاره نه شي کولای د پاکستان د کورنیو ستونزو د هواري او د امنیتي وضعیت د ښه کېدو لپاره اغېزمنه حللاره وګرځي.
د پاکستان واکمن رژیم څو ځله د ترهګرۍ پر وړاندې د مبارزې په پلمه د افغانستان پر عامو خلکو هوايي بریدونه کړي دي.
د دغه رژیم د ادعاوو د ارزونې لپاره اړینه ده چې لومړی د وسلهوالو ډلو د رامنځته کېدو او پراختیا اصلي لاملونه وڅېړل شي او دا روښانه شي چې ولې دغو ډلو د دغه هېواد د ظالم حکومت پر وړاندې پاڅون کړی او وسلهوالې مبارزې ته یې مخه کړې ده. ایا دا ټولو ته څرګنده نه ده چې دغو ډلو او قومونو د خپلو حقونو د ترلاسه کولو او د هغه ظلم او تېري پر وړاندې د مبارزې لپاره د خپل حکومت پر ضد پاڅون کړی چې د همدې حکومت له لوري پرې کېږي؟!
یوه له هغو موضوعاتو څخه چې باید په جدي توګه وڅېړل شي، د پاکستان د رژیم ناکامې او د نه منلو وړ تګلارې دي. له هغې ورځې راهیسې چې په افغانستان کې اسلامي امارت واک ته رسېدلی، د دغه هېواد خلک له ناامنۍ، ظلم او تېري څخه لرې ژوند کوي او د اسلامي نظام تر سیوري لاندې یې سر، مال او ناموس خوندي دي. خو دغه ژمنهماتوونکي رژیم په وار وار د افغانستان د ناامنه کولو لپاره شوم پلانونه جوړ کړي او هڅه یې کړې چې افغانستان هم د خپل هېواد په څېر له ناامنۍ، ستونزو او جګړو سره مخ کړي. په تېرو پنځو کلونو کې یې د افغانستان د خلکو د ارامۍ د له منځه وړلو په موخه د خوارجو، د شر او فساد او نورو ورته ډلو ته په خپله خاوره کې پناه ورکړې او د افغانستان د اسلامي نظام پر وړاندې یې د جګړې لپاره روزلي او چمتو کړي دي.
لنډه دا چې دغه رژیم داسې لاره غوره کړې چې د مشهور متل له مخې؛ یعنې: «په هغه لاره چې ته روان یې، ترکستان ته رسېږي.»
له همدې امله، د پاکستان خلک باید دې حقیقت ته متوجه وي چې دغه رژیم د خپلو شومو موخو او د اسلام د دښمنانو د اهدافو د ترلاسه کولو لپاره خپل خلک له حقونو او امتیازاتو محروم کړي او یوازې د خپل استبدادي حکومت د بقا په فکر کې دی. که د دغه رژیم موخه په رښتیا د پاکستان د خلکو د امنیت ټینګښت وي، نو باید وپوښتل شي چې ولې له ګڼو پوځي عملیاتو سره سره لا هم ناامني دوام لري؟ ولې په پاکستان کې د وسلهوالو ډلو بریدونه ورځ تر بلې زیاتېږي او د دغه هېواد له مهمو امنیتي اندېښنو څخه شمېرل کېږي؟ او ایا د تېرو څو لسیزو بهرنۍ او امنیتي تګلارې هم بیاکتنې ته اړتیا نه لري؟
اقتصاد هم له دې وضعیت څخه اغېزمنېږي. ناامني پانګونه راکموي، د دولت لګښتونه زیاتوي، سوداګري له ستونزو سره مخ کوي او د کارموندنې فرصتونه محدودوي. هغه هېواد چې اقتصادي ودې او میلیونونو ځوانانو ته د کاري فرصتونو د برابرولو اړتیا لري، تر هر څه ډېر ثبات، له ګاونډیو هېوادونو سره سالمو اقتصادي اړیکو او د سیمهییزو کړکېچونو کمولو ته اړتیا ده.
له بلې خوا، افغانستان هم له ناامنۍ زیان ویني او د کرښې دواړو خواو ته مېشت وکړي د دوامدارو کړکېچونو اصلي قربانیان دي.
یو ځل بیا ټینګار کوو چې که پاکستان په رښتیا غواړي خپله کورنۍ ناامني او ستونزې پای ته ورسوي، نو باید هر اړخیزه تګلاره غوره کړي او له خپلو ناکامو سیاستونو لاس واخلي.
همدارنګه، هېڅ هېواد نه شي کولای خپلې کورنۍ ستونزې له خپلو پولو بهر ولېږدوي او په دې توګه د تل لپاره د خپلو خلکو پر وړاندې له ځواب ویلو ځان خلاص کړي. کورنۍ ناامني، اقتصادي ستونزې او سیاسي کړکېچونه کورنیو حللارو او واقعي اصلاحاتو ته اړتیا لري؛ پر ګاونډي هېواد بریدونه د دغو حللارو ځای نه شي نیولای.
زموږ سیمه د ناامنۍ د رامنځته کولو لپاره د سیالۍ پر ځای همکارۍ ته اړتیا لري. پاکستان، افغانستان او د سیمې نور هېوادونه کولای شي د خبرو اترو او همکارۍ له لارې د سوداګرۍ، امنیت او پرمختګ لپاره زمینه برابره کړي. خو تر هغه چې تاوتریخوالی د اختلافاتو د حل لپاره د یوې وسیلې په توګه کارول کېږي، اصلي قربانیان به عام خلک وي.
د پاکستان خلکو ته زموږ پیغام دا دی چې په دغه هېواد کې د واقعي امنیت د ټینګښت لپاره اړینه ده چې د دغه رژیم هغه ناکامې او ناسمې تګلارې له سره وارزول شي او اصلاح شي چې د خپلو خلکو او ګاونډیو هېوادونو په اړه یې غوره کړې دي.
