تاند او غښتلی شازلمی، د نبوي اخلاقو او یوسفي حسن څښتن، شهید مطيع اللّٰه بلوچ تقبله اللّٰه. د زيړګل زوی، د میدان وردګو ولایت، نرخ ولسوالۍ، د اولخېلو د کلي اوسېدونکی. په ۱۳۷۷ هـ.ش کال کې یې په یوه دين داره، متدینه، جهاد پاله او شهيد پاله کورنۍ کې دې فاني نړۍ ته سترګې پرانيستې.
د زده کړو دوره
هغه کوچنی ماشوم و چې د خپل کلي له ملا امام څخه یې لومړنۍ دیني او عقیدوي زدهکړې ولوستې. د قرآن کریم د الفاظو ښکلا او د دیني علومو رڼا د هغه د زړه په ژورو کې ځای پرځای شوه. وروسته د شهید صابر بریال په لېسه کې شامل شو، چېرته چې د علم او جهاد دواړو زده کړې سره یوځای روانې وې. په دې دوره کې هغه د خپل کلي او ولسوالۍ د حالاتو په اړه ژور پوهاوی وموند او د هغو ظلمونو او تېریو شاهد و چې د اشغالګرو او د هغوی د داخلي غلامانو له لورې پر مسلمانانو روان وو.
د جهاد پیل او مبارزه
د ټول هېواد په سطحه د اشغالګرو او د هغوی د داخلي غلامانو ظلمونه د زغم له حده اوښتي وو، تر دې چې د شهید بلوچ تقبله اللّٰه کورنۍ هم د دې ظلم ښکار شوه. د داخلي ملېشو له لورې تل اخطارونه ورکول کېدل، او د خپل کلي د پرېښودو ګواښونه به یې ورته کول. د هغه بل ورور الحافظ مولوي همايون (هلال) د قرآن عظیمالشان حافظ، د دین او عقیدې لاروی او په کابل کې د استشهاديانو رهبر یا رهنما و، د زندان د تورو تمبو شاته واچول شو او د بګرام په زندان کې مولوي هم شو، له همدې امله د دوی پر کورنۍ د کړاوونو ورېځ خپره شوه، د جمهوریت وحشیانو به د مجاهدینو، متدینو او دینداره خلکو له کورنیو سره ډېر بد چلند کاوه.
د نوموړي ورور وایي: موږ کورنۍ او ورور ته مې نور په ژوند کې ورځ تر بلې خنډونه اېجادېدل. دا هغه وخت و چې شهید بلوچ تقبله اللّٰه په ۱۳۹۱ هـ.ش کال په باب الجهاد یاني لوګر ولایت کې، د جهاد په ډګر کې د خپل اېمان او غیرت بیرغ پورته کړ. پاتې نور ژوند یې د جهاد په ګرمو مورچلونو کې تېر کړ، د الله د دین د لوړاوي او د هېواد د آزادۍ لپاره یې نه ستړې کېدونکې مبارزه وکړه.
نوموړی د نرخ ولسوالۍ د ډنډ د ابتدائیه او سترو شجاعتمندو مجاهدینو څخه و چې په دین او هیواد مین، د شهادت تږی، د رسول الله ﷺ عاشق، د صحابو ؓ په نقش قدم روان، متدین، مخلص، متقي او عاجز مجاهد شخصیت ؤ. په ګڼ شمېر معرکو کې یې فعاله برخه واخیسته، نوموړی د خپل جنګي مهارت تر څنګ د ماینونو یو خورا ښه مسلکي استاذ، سرګروپ او د خط یا پيرې مسؤل هم پاتې شوی، هغه په خپله ولسوالۍ کې د داخلي او خارجي دښمنانو پر وړاندې کلک مقاومت ترسره کړ، تر داسې حده چې د خپلې سیمې په هر تعرض او کمین کې به حاضر و.
که د خالد ابن ولید ؓ سیرت مطالعه کړو او د شهید بلوچ د ژوند کارنامې او قربانۍ ورسره مقایسه کړو نو پوه به شو چې د هغه تګلاره یې تعقیب کړې او په مسیر مستقیم تللی و.
بلوچ په ټولو مؤمنانو بلخصوص په مجاهدو زلموټو خورا زیات ګران ؤ، هرچا ورسره زیات محبت درلود او احترام یې کاوه.
لومړی جهاد یې د لوګر ولایت په بابوس سیمه کې پیل کړ او وروسته بیا میدان وردګ ولایت په نرخ ولسوالۍ، مرکز میدان ښار، جلریز او نورو ولسواليو پورې یې د خپلې بتارې تورې سیوری ورساوه. ډیر وحشي دښمنان، د دین او اسلامي شعائرو دښمنان او اهانت کوونکي یې د جهنم کندې ته ټیل وهل، هیڅ جاسوس او خاین ترینه د آرام ساه وانخیستله، د نوم په اوریدو یې هر بې ایمانه شخص په لړزه راتللو چې همدا د ده د ایمان او تقوا ښکاره ثبوت و.
د وخت د خوارجو داعشیانو پر وړاندې یې هم په مېړانه او په پوره زړورتیا سره جهاد او مبارزه وکړه، له خپلو همسنګره ملګرو سره د ننګرهار ولایت ته څو ځله په تشکیل ولاړ. ده به د تشکیل یوه کیسه کوله او ویل به یې: د جګړې پرمهال یو داعشي خوارج د تسليمېدو خبره وکړه، خو چې کله زموږ طرف ته رانيږدې شو، په ملګرو یې د ټکانو یا ډزو هڅه وکړه، خو موږ ډزو ته پرې نه ښودلو، مخکې له واره مو پر سر وويشتلو. ملګرو له ځان سره ویل: مجاهدینو سره جنګ اسانه کار نه ده. په دې وخت کې له خوارجو څخه زياتې سيمې فتح شوې، خو دوې ورځې وروسته خپل مرکز ته روان وو. ملګرو ویل: راځئ د هغه داعشي جسد خوا ته ورشو چې هغه څنګه شوی دی. له جسد څخه یې بد، ناوړه او مردار بوی ولاړېده، په داسې حال کې چې زموږ شهیدان ملګري به له شهادت وروسته په میاشتو، میاشتو د جنګ په ډګر کې سره لمر ته پراته وو، مګر هېڅکله یې نه جسد خراب شوی او نه یې چېرته بوی نیولی. دې پېښې مو اېمانونه نور هم قوي او مظبوط کړل.
د ملګرو خاطرې
د محمد عالم مبشر له قوله:
مطيع اللّٰه بلوچ ډېر زړور و، په هر حال کې به ده ملګرو ته د دلاورۍ خبرې کولې. هغه به که چاپه وه، که جنګ و، که کمین و، او یا هم تعرض و، تل به یې په صبر، استقامت او اطاعت بحث کاوه. د بلوچ شونډې به تل د اللّٰه تعالی په ذکر خوځېدې. بلوچ ډېر غیرتي او بهادر سړی و، خپله یې مونږ ته د امیر حیثیت درلود. د شهادت یې د لیونو په شان تمنا وه، له دنیا او مافیها بالکل مستغني و، په ټوله سیمه کې د اخلاقو نمونه وه، ځکه خو يې یاد موږ سره تل پاتې ده.
د نصيب الله بلوچ له قوله:
اتل بلوچ چې کله په جنګ کې زخمي شو، هغه په جنګ کې چې کوم ملګري ورسره وو، له هغه پرته نور هېڅوک ورباندې خبر نه شول. بلوچ پر خپلو زخمونو باندې حتی خپلې مور ته هم خبر ورنکړ، چې د ټپي و. زه او کشر ورور مې پرې خبر وو چې بلوچ زخمي شوی او له نرخ ولسوالۍ څخه یې د درملنې لپاره د ډېر وخت لپاره چک ولسوالۍ ته اړولی و. څه موده وروسته د تیر په څیر یې خپل جهاد ته ادامه ورکړه. ډېر وخت به یې کوچنی څادر (دسمال) تر سر تاو کړی و. بلوچ پر سر باندې د نارنجک انداز یا اګايس په چرو سره ټپي شوی و. ډیر وخت وروسته کور کې سره ناست وو، دسمال یې له سر څخه په يوه څنډه شو. د مور ورپام شو، بلوچ چې کوم ځای باندې چره لګېدلې وه، د همغه ځای ويښتان یې کم کړي وو. مور وویل: “زویه دا ويښتان دې ولې داسې غټ او کوچني کړي بیا موږ ته وکتل: څنګه چل ده، تاسو خو هم حال نه ویلې څه پرې شوي وو. ناسې خو ویل له نورو زخميانو سره تللی و هغه دی زوی خو مې خپله هم زخمي شوی” بلوچ ورته ویل زه نه ومه زخمي شوی، نور ملګري زخميان وو، زه ورسره تللی وم.”
د شهادت کیسه د شهید بلوچ د ورور له خولې:
له نن څخه اووه کاله وړاندې ۱۳۹۷ کال د ثور په شلمه ډېره سخته او له وېرې ډکه شپه وه؛ ټوله شپه د اشغالګرو د الوتکو، بې پیلوټه الوتکو او څرخکو تر وحشي بمباریو لاندې تېره شوه. داسې شپه وه چې د اسمان چوپتیا د بمونو درزا ماته کړې وه، د ځمکې پر مخ هر لوري ته د مرګ سیوری غوړېدلی و او زړونه د خپلو عزیزانو د برخلیک په اندېښنه کې رپېدل.
وایي، د سېواکي بازار ته تللی وم؛ هغه بازار چې د میدان وردګو ولایت بندچک ولسوالۍ کې موقعیت لري او د انقلاب په ورځو کې به مجاهدینو ته ډېر څه پکې پیدا کېدل. ورځ مې په ستړیا او اوږده مزل تېره کړې وه. کله چې ماښام کور ته راغلم، د کور په انګړ او خونو کې یوه عجیبه چوپتیا خپره وه. په کور کې یوازې مشر ورور او کشر وراره پاتې وو.
د ډوډۍ خوړلو پر مهال مور راته مخ راواړاوه او ویې ویل:
ـ بلوچ چېرته دی؟ چېرته تللی و؟
ما ورته وویل:
ـ د هغه د پېرې وخت و، نن مازدیګر یې پیره پیلېدله، خو تر اوسه یې راسره اړیکه نه ده نیولې.
مور مې لاس جېب ته کړ او یوه سپینه جنډه یې راوویسته چې د «لا إله إلا الله محمد رسول الله» مبارکه کلمه پرې لیکل شوې وه. جنډه یې راته وښوده او ویې ویل:
ـ بلوچ چې نن له کوره وتلو، راته یې وویل: «مورې! دا کلمه درسره واخله؛ که شهید شوم، دا مې پر سر راتاو کړه. مورې! دا مې درسره وروستی دیدن دی.»
ما هم په موسکا ورته وویل:
ـ الله تعالی یې دې دومره ژر نه شهید کوي!
خو مور مې چوپتیا غوره کړه. هغه څه چې بلوچ ورته ویلي وو، د زړه په تل کې یې یوه نااشنا وېره راپارولې وه. نه پوهېده چې د زوی دا خبرې به رښتیا د بېلتون وروستی پیغام وي او که یوازې د یوې شېبې احساساتي خبرې.
خو قسمت بل ډول لیکل شوی و؛ هماغه خبرې د مور او د هغې د چنار په څېر دنګ زوی، مطیعالله بلوچ، وروستی دیدن و.
وایي، ډوډۍ مو وخوړه. مشر ورور مې غږ وکړ:
ـ احمدي! جماعت تېرېږي، ژر راځه!
هغه مهال زموږ کشر ورور نصیبالله په احمدي مشهور و؛ د مطیعالله بلوچ له شهادت وروسته بیا په بلوچ مشهور شو.
له ورور سره مې د جومات پر لور حرکت وکړ. په لاره کې یې راته وویل:
ـ نن شپه خو کشفي الوتکې نه ښکاري، چېرته مه ځه!
ما ورته وویل:
ـ په دې حالاتو کې پر هېڅ شي باور نشته؛ له لمانځه وروسته به بیا خپل ترتیب ونیسو.
جومات ته ورسېدو. جماعت ولاړ و خلک په لمانځه ولاړ وو. لا مو سلام نه و ګرځولی چې ناڅاپه د B-52 الوتکو، بې پیلوټه الوتکو او څرخکو غږونه پورته شول. څو شېبې وروسته یې سخت بمبار پیل کړ. د چاودنو غږونو د شپې چوپتیا ماته کړه او د سیمې فضا یې له وېرې او وحشت ډکه کړه.
سلام مو وګرځاوه. د بمونو درزا پسې غځېده. مشر ورور مې په درد او اندېښنه کې یوه ناره وکړه:
ـ اخ! لکه چې شهیدان یې کړل!
هغه پوهېده چې بلوچ او ملګري یې د پېرې پر کرښه دي او ښايي د دښمن چاپه پر دوی وي.
د شپې شاوخوا اته بجې وې. د څوارلسمې سپوږمۍ رڼا د شپې تیاره تر ډېره ماته کړې وه او تر لرې ځایونو پورې نظر ښه لګېده. له جوماته بهر راووتلم، مخابره مې له جېبه راویسته. د خدای بښلو ملګرو غږونه ترې اورېدل کېدل. بې پیلوټه الوتکې او څرخکې ډېرې نږدې ګرځېدې، د بمونو او ډزو غږونه هره شېبه زیاتېدل. ټولو ملګرو د الله تعالی په نوم نارې وهلې او یو بل ته یې ویل چې د پېرې د کرښې مجاهدین محاصره دي.
هر چا هڅه کوله چې د کرښې له ملګرو سره اړیکه ونیسي، د هغوی له حاله خبر شي او د هغوی غږ واوري.
کور ته راغلم. مور مې چې زما وارخطایي ولیده، پوښتنه یې وکړه:
ـ څه خبره ده؟
ما ورته وویل:
ـ مورې! نه پوهېږم، ښکته میدان کې جګړه ده، یا پر چا چاپه ده.
مور مې په اندېښنه وپوښتل:
ـ پر بلوچ چاپه ده؟
ما ژر ځواب ورکړ:
ـ نه، مورې! ښکته میدان کې ده. بې پیلوټه الوتکو، څرخکو او B-52 سخت بمبار وکړ.
مخابره مې خاموشه کړه؛ نه مې غوښتل چې مور مې د زوی د برخلیک په اړه نوره هم اندېښمنه شي. پاتې لمونځ مې ادا کړ. مور مې کوټې ته راغله او راسره کښېناسته. لا مې سلام نه و ګرځولی چې هغې بیا وویل:
ـ له بلوچ سره اړیکه ونیسه، پر دوی چاپه ده!
مخابرې ته مې خوله ورنږدې کړه او غږ مې وکړ:
ـ بلوچه! اورې؟ بلوچه!
له هغې خوا غږ راغی:
ـ اورم، احمدي! وخت نه لرم. الحمدلله، ټول ملګري روغ دي، دعاګانې کوئ!
همدې څو لنډو خبرو د مور اندېښنه نوره هم زیاته کړه. هغې راته وویل:
ـ ګوره، پر همدوی چاپه ده!
ما ورته وویل:
ـ نه، مورې! پر هغوی نه ده.
له کوټې بهر انګړ ته ووتم. ملګرو هم د بلوچ او د هغه د ملګرو پوښتنې کولې. د کرښې له یوه ملګري سره د اړیکې لپاره ورغلو. هغه ورته ویل چې هېڅ خبره نشته، خو د بمبار غږونه لا هم نه درېدل. ډرون، څرخکې او B-52 پرله پسې وارونه کول.
بېرته عمومي مخابرې ته متوجه شوم. مجاهدینو یو بل ته ویل:
ـ د کرښې ملګري له موږ سره دي، یو څه وکړئ!
خو د چاودنو تر منځ د اندېښنې سیوری هره شېبه غټېده. د زړه په یوه ګوښه کې مې وېرې سر راپورته کړی و، خو لا مې هم ځان ته ډاډ ورکاوه چې ښايي بلوچ او ملګري یې روغ وي.
کوټې ته لاړم، ټوپک مې راواخیست. غوښتل مې له کوره ووځم او د سکر زنګ وهلې مرمۍ رابرسېره کړم، څو د لومړۍ کرښې ملګرو ته یې ورسوم او د هغوی لاسنیوی وکړم. خو مور مې لاس ونیو او په ټینګه یې وویل:
ـ خدای که لاړ شې!
د مور د لاس نیول یوازې د یوه زوی د تګ مخنیوی نه و؛ دا د یوې اندېښمنې مور د زړه هغه چیغه وه چې نه یې غوښتل د هغې د زړه بل ټوټه هم د مرګ خولې ته ولاړه شي.
ما ورته وویل:
ـ ښه مورې، نه ځم؛ ته هم بهر مه راوځه.
بمبار لا روان و. د ډرون د بریدونو او د B-52 د الوتکو غږونه به کله نږدې او کله لرې شول. الوتکو پر مجاهدینو دوه پرله پسې درانه بمونه وغورځول او د شپې چوپتیا یې یو ځل بیا په وحشتناکو چاودنو بدله کړه.
بیا مخابرې ته متوجه شوم. ناڅاپه د یوه مجاهد غږ پورته شو:
ـ زموږ ملګري یې شهیدان کړل! مجاهدین دې له خپلو ځایونو نه خوځېږي!
دا غږ لکه د تندر په څېر زما پر زړه ولګېد. د څو شېبو لپاره مې فکر له کاره ولوېد. نه پوهېدم چې څه وکړم؛ له یوې خوا د ورور پر برخلیک د اندېښنې اور بل و، له بلې خوا مور مې راته ناسته وه او په هره خبره کې یې د بلوچ پوښتنه کوله.
مور مې بیا له کړکۍ سر و ایسته او ویې ویل:
ـ غږ ورباندې وکړه، چې بلوچ او ملګري یې څنګه دي؟
ما ورته وویل:
ـ مورې! هغوی ښکته دي، بمبار یې پورته کړی. تر اوسه دقیق معلومات نشته. یو ځل یې ښکته بمبار وکړ، اوس یې په دادل دره کې برید کړی دی. ته بهر مه راځه، دننه کښېنه، څه خبره نشته.
خو دا هر څه یوازې د مور د ډاډ لپاره ویل کېدل. حقیقت مې په زړه کې لکه د اور لمبې وهلې. څنګه به مې ورته ویل چې ښايي د هغې د زړه ټوټه، بلوچ جان، د مرګ له سیوري سره مخامخ وي؟ څنګه به مې د هغې له سترګو د هغې د زوی د شهادت خبر پټ ساتلی وای، په داسې حال کې چې زما خپل زړه هم د هماغه خبر له وېرې ټوټې ټوټې کېده؟
نه مې مخابره روښانه پرېښودای شوه او نه مې د هغې له غږونو ځان بې غمه کولای شو. هره شېبه مې غوږونه د بلوچ غږ ته نیولي وو؛ تمه مې لرله چې یو ځل بیا به یې غږ واورم، یو ځل به ووایي: «احمدي! ټول ملګري روغ دي.»
خو هغه شپه د هیلو او اندېښنو تر منځ تېره شوه. یوه شېبه به مې زړه د امید په رڼا روښانه شو، بله شېبه به د بمونو درزا د هماغې رڼا پر مخ د ویرې تور سیوری وغوړاوه.
شپه ډېره سخته وه. په ځان نه پوهېدم؛ یوه خوا د ورور پر کرښه چاپه وه، بله خوا مور مې زما لاس نیولی و او نه یې پرېښودم چې بهر ووځم. نه مې د ورور د مرستې توان درلود او نه مې مور ته د حقیقت ویلو زړه. د زړه درد مې له خولې نه شوای وتلای او د سترګو اندېښنې مې له مور څخه نه شوای پټولای.
په همدې حال کې شپه ټوله د اشغالګرو د وحشي بمباریو تر سیوري لاندې تېره شوه.
بالاخره سهار شو.
د شپې د وحشتناکو غږونو ځای د سهار خاموشۍ نیولی و، خو دا خاموشي د سکون نه، بلکې د یوې درنې غمیزې د راتګ نښه وه. د سهار لمونځ مو ادا کړ او له مشر ورور سره د پېرې د ځای پر لور روان شوو. هماغه ځای ته چې د شپې یې د بمبارۍ او چاپې خبرونه را رسېدلي وو؛ هماغه ځای ته چې زموږ د زړونو ټولې هیلې ورپورې تړلې وه.
ملګرو ویل چې هلته یې زموږ ملګري شهیدان کړي دي.
موږ هم د شهیدانو پر لور حرکت وکړ. هر ګام چې مو اخیست، د زړه درزا مو ورسره زیاتېده. په ذهن کې مې بې شمېره پوښتنې ګرځېدې؛ ایا بلوچ به پکې وي؟ ایا هغه به روغ پاتې شوی وي؟ ایا د شپې هغه وروستۍ خبرې به یې رښتیا هم د ژوند وروستۍ خبرې وې؟
کله چې ورسېدو، د کلي نور مجاهدین، ځوانان او سپین ږیري تر موږ مخکې رسېدلي وو. شهیدان یې را پورته کړي او د جومات پر برنډه یې ایښي وو.
موږ ورنږدې شوو.
د شهیدانو په منځ کې هغه هم پروت و؛ هغه ځوان چې په ونه دنګ، په جهادي مینه مست او خمار، تورسترګی هغه چې پرون یې له کوره د وتلو پر مهال خپلې مور ته سپینه جنډه سپارلې وه، د شهادت د ورځې یادونه یې کړې وه او د وروستي دیدن خبره یې ورسره کړې وه.
هو، مطیعالله بلوچ هم راړنګ شوی و.
هغه شپه چې مور یې د خپل زوی د راستنېدو په تمه تېره کړې وه، د هغې د ژوند تر ټولو درنه شپه ګرځېدلې وه. هغه زوی چې د ماښام له خوا یې د مور په لاسونو کې د کلمې سپینه جنډه پرېښې وه، اوس د جومات پر برنډه د شهادت په سپېڅلو وینو کې رنګ پروت و.
د شپې هغه لنډې خبرې مې یو ځل بیا په ذهن کې را وګرځېدې:
«مورې! دا کلمه درسره واخله، که شهید شوم، دا مې پر سر راتاو کړه.»
او د مور هغه چوپتیا مې هم را یاده شوه چې د زوی له خبرو وروسته یې غوره کړې وه؛ ښايي زړه یې د بېلتون د راتلو احساس کړی و، خو د مور زړه هم نه غوښتل چې د خپل زوی د خولې خبرې په حقیقت بدلې شي.
خو ژوند کله ناکله داسې شېبې لري چې د انسان ټولې هیلې د تقدیر پر وړاندې غلې شي.
مطیعالله بلوچ د شپې له توپان، بمبار او چاپې وروسته نور د مور د غږ ځواب نه شو ورکولای. هغه غږ چې مور یې ټوله شپه په تمه وه، د تل لپاره چوپ شوی و؛ خو د هغه وروستۍ خبرې، د مور په لاس کې سپینه جنډه او د جومات پر برنډه د هغه د شهادت منظره زموږ په زړونو کې د یوې نه هېرېدونکې خاطرې په توګه پاتې شول.
نحسبه کذالک والله حسیبه
