د اسد ۲۴مه د افغانستان په معاصر تاریخ کې یوه مهمه ورځ بلل کېږي، په دې تاریخي ورځ د افغانستان ستړي زړه په یوه نوي نبض سره ټکان پیل کړ. په دې نه هېرېدونکې ورځ، د افغانستان زړور ملت، د کلونو جهاد، مقاومت او استقامت وروسته، یو ځل بیا د اسلامي حکومت سره بیعت وکړ. دا تړون د قلم او کاغذ سره نه، بلکې د شهیدانو په وینو او د خدای تعالی جلجلاله د بندګانو په ټینګ هوډ سره ترلاسه شو.
هغه ورځ کابل د یووالي او ایمان یوه ښکلې منظره وه، هغه سړکونه چې یو وخت د اشغال او وېش سمبول وو اوس د هغو کسانو د ثابت قدمه قدمونو شاهدي ورکوي چې آزادي او اسلام یې په ارمغان راوړی، په هغه ورځ د ماسپښین آذان د آسماني غږ په څیر و چې د نوي دور د سهار خبر ورکوي.
دغه بیاځلې بیعت افغانستان خپل اصلي لوري ته ور وګرځاوه، لکه څنګه چې اوبه تر وېشلو وروسته بیا سره یوځای کېږي، دغه ملت هم د اسلام غېږ ته راپناه شو، نن چې دغه ورځ رایادوو، پر همدې سپېڅلي بیعت ټینګار کوو؛ ځکه یوازې د اسلامي حکومت په سیوري کې عزت او سرلوړي رښتینې مانا مومي.
د همدې تاریخي بیعت په برکت، افغانستان نن د ټولنیز ژوند په ټولو ډګرونو کې ژور بدلون تجربه کوي، له مدرسو او پوهنتونونو چې اوس د متعهد نوي نسل د روزنې زانگو ګرځېدلي، تر بازارونو او اقتصادي مرکزونو پورې چې د «لا اله الا الله» تر سپېڅلي بیرغ لاندې خپلې چارې پر مخ وړي — دا ټول د دغه ملت د راسخ عزم نښې دي، څو یو ټولنه د اسلامي اصولو پر بنسټ جوړه کړي. دا ژور بدلون چې ریښه یې د ۲۴م اسد څخه سرچینه اخلي، نن د حاصل راوړلو پړاو ته رسېدلې او ورځ تر بلې نوي پړاوو ته پراختیا مومي.
هغه تاریخي ورځ نه یوازې د اشغال پای ته رسېدل وو، بلکې د ملي ځانباورۍ د نوي دور پیل هم وو. نن، کله چې موږ تیرو څلورو کلونو ته ګورو، روښانه وینو چې دا ملت، په هغه نهماتېدونکي تړون تکیه کولو سره، د ټولو دسیسو او نړیوالو فشارونو په وړاندې مقاومت وکړ، هغه مقاومت چې موږ یې د ځمکنۍ بشپړتیا په ساتنه، د پریکړې کولو خپلواکۍ او د سیمهییز پرمختګ د لارې په تعقیب کې شاهدان یو، دا ټول د هماغه روحیې پایله ده چې د اسد په ۲۴مه څرګنده شوه.
نن ورځ د اسلامي امت په توګه، زموږ دنده دا ده چې له دې سترې لاسته راوړنې ساتنه وکړو، باید د کلمې په وحدت او د اسلامي حکومت د بنسټونو په پیاوړتیا سره، دغه لاره دوامداره کړو، هغه نسل چې دغه تاریخي بیعت یې په سترګو لیدلی، باید ارزښتونه یې راتلونکو نسلونو ته وسپاري. موږ باید په عمل کې وښیو چې دا بیعت یوازې یو شعار نه و، بلکې یو نهماتېدونکی تړون و، د داسې ټولنې د جوړولو لپاره چې د قرآن عظیمالشان او د نبوي سنتو پر لارښوونو ولاړه وي — هغه لاره چې زموږ شهیدانو په وینو هواره کړه او موږ یې باید د علم او عمل په رڼا کې پر مخ یوسو.
