د کونړ او پکتیکا په ځینو برخو کې د تېرې شپې هوايي بریدونه د اندېښنې وړ او له پامه نه غورځېدونکي اقدامات دي. د دا ډول بریدونو دوام ښيي چې د پاکستان رژیم لا هم خپله پوځي تګلاره تعقیبوي او د فشار د وسیلې په توګه له نامعقولو اقداماتو کار اخلي؛ داسې چلند چې نه یوازې شته ستونزې نه شي هوارولای، بلکې سیمه د تاوتریخوالي او بېثباتۍ یوې نوې مرحلې ته هم رسولای شي.
د دغو بریدونو پرېکړه کوونکو ته باید روښانه وي چې افغانستان داسې خاوره نه ده چې د بهرني تېري او ظلم پر وړاندې چوپ پاتې شي. د افغانستان خلکو د تاریخ په اوږدو کې څو څو ځله د یرغلونو پر وړاندې درېځ نیولی دی او د دې خاورې تاریخي تجربو ښودلې ده چې دا ډول ړانده اقدامات به یوازې د مقابلې د زیاتېدو او د اختلافاتو د ژورېدو لامل شي.
په اسلاماباد کې د رژیم چارواکي ښايي دا ډول بریدونه محدود او لنډمهاله اقدامات وګڼي؛ خو هر پوځي اقدام خپلې سیاسي او امنیتي پایلې لري. هېڅ برید له بیې او مسؤولیت پرته نه پاتې کېږي او د دې تګلارې دوام ښايي داسې پایلې ولري چې د عاملانو له لومړنیو اټکلونو څخه ډېرې پراخې وي. تر دې وړاندې هم اړین خبرداری ورکړل شوی دی: د بریدونو او پاروونکو اقداماتو دوام به د بېباورۍ فضا لا پسې ژوره کړي او د اختلافاتو د هواري لارې به لا ستونزمنې کړي.
نن ورځ هغه ناامني او ستونزې چې همدې رژیم په خپله رامنځته کړې دي، هڅه کوي پړه یې پر خپل ګاونډي واچوي. که رښتیا هم موخه په سیمه کې د امنیت او ثبات تأمین وي، نو د دا ډول پوځي بریدونو تکرار د یوې تلپاتې حللارې په توګه نه شي مطرح کېدای؛ ځکه امنیت د عامو خلکو په نښه کولو او ګواښلو سره نه رامنځته کېږي، بلکې مسؤولیتپالنې، متقابل درناوي او د اختلافاتو هوښیار مدیریت ته اړتیا لري.
د افغانستان تاریخ ګواه دی چې دا ملت د ظلم او تېري پر وړاندې بېتفاوته نه دی پاتې شوی. هر هغه ځواک چې افغانستان کمزوری یا چوپ وبولي، ژر یا وروسته به د دې خاورې له واقعیتونو سره مخامخ شي. هغه کسان چې نن د بریدونو پرېکړه کوي، باید پوه شي چې پوځي پرېکړې یوازې د جګړې په ډګر کې نه سنجول کېږي، بلکې پایلې یې د سیاست، امنیت، سیمهییزو اړیکو او تاریخ په ډګرونو کې هم پاتې کېږي.
که څه هم نن ورځ دغه خونړی رژیم د افغانستان اسلامي نظام ته د زیان رسولو موخه لري، له یوې خوا په خپله خاوره کې مخالفې ډلې او خوارج روزي او له بلې خوا په افغانستان کې پر عامو خلکو د بمبارۍ په څېر جنایتونه ترسره کوي؛ دا یو خیال، محال او لېونتوب دی. د الله تعالی جلجلاله په نصرت به تاسو هېڅکله خپلو دغو ناروا موخو ته ونه رسېږئ.
موږ بیا هم ټینګار کوو چې د دې وضعیت دوام کولای شي د پولې د دواړو غاړو ترمنځ اړیکې لا پسې ترینګلې کړي او د بېباورۍ او بحران یوه کړۍ رامنځته کړي. له همدې امله، د کړکېچ د زیاتېدو د مخنیوي مسؤولیت د هغو کسانو پر غاړه دی چې د دا ډول پاروونکو اقداماتو پیل کوونکي دي. د بریدونو درول او د خبرو اترو لاره غوره کول، د لا ډېرو لګښتونو د مخنیوي لپاره تر ټولو عاقلانه لار ده.
رښتینی ځواک یوازې د جګړې په پیلولو او د زور په نندارې پورې نه محدودېږي؛ بلکې د بحران د مخنیوي، د نورو د حاکمیت د درناوي او د خپلو پرېکړو د مسؤولیت منلو په وړتیا کې هم نغښتی دی. پوځي بریدونه ښايي په لنډ مهال کې د ځواک د ښودنې په توګه وګڼل شي، خو که له دقیقې محاسبې سره مل نه وي، کولای شي په داسې تېروتنه بدل شي چې سمول به یې ډېر ستونزمن وي.
له همدې امله، وروستي بریدونه باید د یوه جدي خبرداري په توګه وکتل شي. د دې تګلارې دوام کولای شي د عاملانو لپاره درنې پایلې ولري او هغوی د خپلو پرېکړو د مسؤولیت منلو ته اړ کړي. لا هم وخت شته چې دا تګلاره بیا وکتل شي او د بحران د پراخېدو مخه ونیول شي؛ خو د بریدونو او هغو کړنو په دوام سره چې کړکېچ رامنځته کوي، دا فرصت ورځ تر بلې محدودېږي.
روښانه پیغام دا دی؛ د افغانستان خلک جګړه او تاوتریخوالی نه غواړي، خو زور او ظلم هم نه شي زغملای. هغه کسان چې پر دې لارې د دوام ټینګار کوي، باید پوه شي چې هر اقدام خپل مسؤولیت او لګښت لري او ښايي یوه ورځ له هغو پرېکړو پښېمانه شي چې نن یې په ډاډه زړه نیسي.
