د فرضي کرښې وروستي کړکېچ ته یوازې د یوې پوځي پېښې په سترګه نه شي کتل کېدای، چې ګواکې دا هسې یوه پوځي پېښه وه؛ بلکې تر شا یې ګڼې سیاسي او جګړهییزې تګلارې پټې دي.
تر ټولو لومړی لامل دا دی چې پوځي رژیم غواړي د خپلو خلکو پام له کورنیو سیاسي ستونزو واړوي. همداراز هڅه کوي چې د دې کړکېچ په وسیله خپلې امنیتي ناکامۍ پټې کړي؛ ځکه اوس د پاکستان هر ماشوم هم په دې پوه شوی چې پاکستاني پوځ کومې خبرې ورته کړې وې، هغه ټولې خیالي وې او له واقعي نړۍ سره یې هېڅ تړاو نه درلود.
پر دې سربېره، پر افغانستان د بمبارۍ یو موخه دا هم ده چې د مکې په تړون کې له خپلو ژمنو او مسؤلیتونو ځان وباسي او دا پلمه جوړه کړي چې موږ خپله په جګړه کې ښکېل یو؛ لومړی خو دې ځان له جګړې وباسو، بیا به د مکې تړون ته ګورو.
یو بل ډېر مهم لامل دا دی چې پوځي رژیم په افغانستان کې د ناامنۍ د خپرولو لپاره هره ممکنه هڅه وکړه، خو هڅې یې یوه په بلې پسې ناکامې شوې. خوارج په شرمېدلې ماتې اخته شول، بېلابېلې جبهې تر سر راپورته کولو وړاندې وځپل شوې او بغاوتونو هم پایله ور نه کړه. بالاخره پوځي رژیم اړ شو چې نېغ په نېغه بریدونه وکړي او په دې توګه یې یو ځل بیا د افغانستان پر خاوره هوايي برید وکړ.
دا احتمال هم شته چې آیاېسآی له دې جګړې داسې ګټه پورته کړي چې په اسلاماباد کې د لاریونوالو په منځ کې په خپله چاودنې وکړي، یا پرې د بېپیلوټه الوتکو بریدونه وکړي او پړه یې پر افغانستان واچوي. پاتې شوه په رسنیو کې د دې تور خپرول او عامول، په دې کار کې خو دوی ساری نه لري.
خو پاکستان ته خبرداری ورکول کېږي چې افغانستان کولای شي د پاکستان هر ځای په نښه کړي. په دې برخه کې یې د الله تعالی په مرسته وړتیا نوره هم لوړه شوې ده. ان شاء الله، د پوځي رژیم ټولې محاسبې به ناسمې ثابتې شي او د خپلو دغو جرمونو په سزا کې به داسې جزا وویني چې نسلونه به یې هم یاده ساتي، ان شاء الله.
په پاکستان کې د ټولو مهمو تاسیساتو او پوځي مرکزونو موقعیتونه له وړاندې معلوم او ثبت شوي دي. په بله وینا، بازانو پر دغو ټولو ځایونو سترګې خښې کړې دي او هر کله چې اړینه وبلل شي، د افغانستان هوايي ځواک به یې د الله تعالی په اذن په ډېر لږ وخت کې په نښه کړي.
