په وروستیو کلونو کې، د پاکستان پوځي رژیم په وار وار دا ثابته کړې چې خپله بقا د خپل ولس پر وړاندې په رښتینولۍ کې نه، بلکې په پټکارۍ، تفرقې اچولو او د خیالي دښمنانو په جوړولو کې لټوي. اوس چې دغه رژیم د خپلو کورنیو سیاسي، اقتصادي او امنیتي کړکېچونو په دلدل کې ډوب شوی، یو ځل بیا هڅه کوي چې د خپل شمالي ګاونډي پر لوري د ګوتې په نیولو سره د پاکستان د خلکو پام له خپلو کورنیو ستونزو واړوي. دا زوړ او ناچاره تاکتیک اوس نه یوازې د نړۍ عامه افکار نه شي غولولای، بلکې د پاکستان وګړو هم په ښه توګه درک کړې چې په دې ننداره کې اصلي لوبغاړي هماغه کسان دي چې په اسلاماباد کې د واک د ماڼیو په تړلو خونو کې ناست دي.
د دې سیاست له څرګندو موخو څخه یوه هم د پاکستاني پوځ د درنو امنیتي ناکامیو پټول دي. چاودنې، د وسلوالو ډلو بریدونه او په خیبر پښتونخوا او بلوچستان ایالتونو کې مخ پر زیاتېدونکې ناامني، ټول د دغه هېواد د امنیتي ادارو د ناتوانۍ او جوړښتي کمزورۍ څرګندې نښې دي. د دې پر ځای چې پاکستاني چارواکي د دغو ناکامیو په اړه ځواب ورکړي، غوره ګڼي چې د افغانستان په تورنولو سره د خلکو پام بل لوري ته واړوي او له مسؤولیت څخه ځان خلاص کړي.
له دې سربېره، د پاکستان پوځي رژیم د «د ګډې دفاع لپاره د مکې تړون» په اړه هم دوهګونی او متناقض چلند غوره کړی دی. پاکستان نه یوازې په عمل کې د خپل متحد د دفاع لپاره کوم اغېزمن پوځي ګام نه دی پورته کړی، بلکې چارواکو یې هم په ډېر احتیاط سره د هر ډول څرګند پوځي اقدام ژمنه کولو څخه ډډه کړې ده. دا په داسې حال کې ده چې د پاکستان د پوځ مشر تر دې وړاندې ټینګار کړی و چې «د سعودي عربستان امنیت ته د پاکستان ژمنتیا بېقیدوشرطه ده او تر وروستي حده به دوام وکړي.» خو اسلاماباد په عملي ډګر کې وښوده چې ان له ریاض سره پر خپلو څرګندو او لیکل شوو تعهداتو هم عمل نه کوي؛ بلکې غواړي پر افغانستان د بزدلانه بریدونو له لارې ځان داسې وښيي چې ګواکې په دې قضیه کې ښکېل دی او په دې توګه له خپل تعهد څخه ځان خلاص کړي.
بل لوري ته، د افغانستان اسلامي امارت تل هڅه کړې چې د سیمې د امنیت په تأمین کې رغنده رول ولوبوي؛ له ترهګرو ډلو سره له جدي مبارزې نیولې، تر دې چې د ګاونډیانو پر ضد د افغانستان د خاورې د کارېدو مخه ونیسي. دا ټول د اسلامي امارت د ښه نیت څرګندې نښې دي. خو د پاکستان رژیم نه یوازې دغه اقدامات له پامه غورځولي، بلکې د داعش او نورو افراطي ډلو په پټه او ښکاره ملاتړ سره یې خپله په سیمه کې د بېثباتۍ پر یوه عامل بدل کړی دی. د شر او فساد هغه شومه پروژه چې د ځینو پاکستاني کړیو په همکارۍ طرحه شوې وه، اوس له ماتې سره مخ شوې او هماغه طرحهکوونکي اړ شوي چې یو ځل بیا په مستقیم ډول د بریدونو ډګر ته راووځي.
تر ټولو خطرناک احتمالي حالت چې اوس مطرح دی، دا دی چې آیاېسآی ښايي په اسلاماباد کې د لاریون کوونکو په منځ کې چاودنې ترسره کړي یا د بېپیلوټه الوتکو بریدونه تنظیم کړي او بیا یې پړه پر افغانستان واچوي. دغه ناوړه پلانونه چې د رواني جګړې د رامنځته کولو او د خپلو ناکامیو د توجیه کولو په موخه طرحه شوي، د دغه رژیم د ژورې بېوسۍ او استیصال څرګندونه کوي. خو باید پوه شو چې د دغسې چټلو لوبو وخت نور تېر شوی او د سیمې عامه افکار نور د دغو تکراري سناریوګانو په وسیله نه غولېږي.
باید په څرګندو ټکو وویل شي چې نننی افغانستان د پرون افغانستان نه دی. د اسلامي امارت پوځي وړتیاوې په وروستیو کلونو کې د پام وړ زیاتې شوې دي او د اړتیا په صورت کې دا وړتیا لري چې د پاکستان هره برخه په نښه کړي. په پاکستان کې د ټولو مهمو پوځي تأسیساتو، پوځي زېربناوو، پرمختللو پوځي تجهیزاتو او مهمو ملکي زېربناوو مختصات له وړاندې د افغان ځواکونو په واک کې دي او د افغانستان هوايي ځواک به یې په مناسب فرصت کې په تر ټولو لنډ وخت کې په نښه کړي. دا هغه ګواښ دی چې د پاکستان پوځي رژیم یې باید جدي ونیسي.
د پاکستان پوځي رژیم باید پوه شي چې د خپلو جنایتونو له امله به له سختې سزا سره مخ شي. تاریخ ښودلې چې هېڅ ځواک د حق او عدالت پر وړاندې تلپاتې نه شي پاتې کېدای. د پاکستان ولس هم د دغه هېواد د پوځ د ورانوونکو سیاستونو قرباني دی او هغه ورځ به راورسي چې د افغانستان او پاکستان دواړه ولسونه به له دغو جنایتکارانو سره حساب وکړي. ناسمې محاسبې به دروند قیمت ولري او دغه رژیم به، که ژر وي او که ناوخته، د خپلو ټولو تېروتنو بیه پرې کړي.
هغه څه چې نن پاکستان په خپل رامنځته کړي کړکېچ کې ډوب کړی، د بهرنیو دښمنانو توطیه نه ده؛ بلکې د ناسمو پرېکړو، متناقضو سیاستونو او هغو ډلو ته د پناه ورکولو پایله ده چې دغه هېواد یوه ورځ د فشار د وسیلې په توګه کارولې. دغه هېواد له ترهګرۍ څخه په پټه او ښکاره ملاتړ، د نړیوالو تعهداتو په پرلهپسې نقض او د ملي امنیت پر ځای د ډلهییزو ګټو په لومړیتوب ورکولو سره د خپل انزوا لپاره زمینه برابره کړې ده.
لنډه دا چې د سولې او همکارۍ لار لا هم پرانیستې ده؛ خو نه د کمزورۍ له دریځه او نه هم د دوهګوني سیاستونو په دوام سره. که د پاکستان رژیم د ځان او سیمې لپاره د تلپاتې امنیت غوښتونکی وي، باید له ترهګرۍ څخه ملاتړ پای ته ورسوي، خپلو ژمنو ته وفادار پاتې شي او د افغانستان ملي حاکمیت ته درناوی وکړي. که داسې ونه کړي، هغه بدمرغه سیوري چې نن پر اسلاماباد خپاره شوي، ډېر ژر به په یوه ویجاړوونکي توپان بدل شي.
