اسلام مسلمانان یو امت او د یوه بدن د غړو په څېر ګڼلي دي. الله تعالی په قرآن کریم کې فرمایي: ﴿إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ﴾
ژباړه: بېشکه مؤمنان سره وروڼه دي.
او په حدیث شریف کې راغلي دي: «المسلمون كرجل واحد»
ژباړه: مسلمانان د یوه انسان په څېر دي.
اسلامي فقهاوو پر همدې بنسټ دا اصل بیان کړی دی چې که د ځمکې په هره برخه کې پر مسلمانانو ظلم کېږي او هغوی د دښمن په وړاندې یوازې پاتې شي، نو تر ټولو لومړی د هغوی پر نږدې مسلمانانو مرسته فرض عین ګرځي. که د نږدې مسلمانانو مرسته بسنه ونه کړي، نو دا فرضیت له نږدې سیمو څخه لرې سیمو ته غځېږي، تر دې چې له ختیځه تر لوېدیځه پر هر هغه مسلمان چې د مرستې توان لري، د مظلومو مسلمانانو مرسته فرض ګرځي.
همدا فقهي تسلسل پخپله د دې خبرې څرګند دلیل دی چې د اسلام له نظره د مسلمانانو ترمنځ د داسې تلپاتې او سپېڅلو پولو تصور نشته چې یو مسلمان د بل مسلمان له مرستې څخه منع کړي. که پوله د مسلمانانو د مرستې او ملاتړ پر وړاندې خنډ وګرځي، نو دا یو شرعي خنډ نه، بلکې سیاسي خنډ دی. نن چې موږ کومې پولې وینو، دا د استعمار د دورې د وېش پایله ده. د یوه قوم، یوې ژبې او یوه دین د پیروانو ترمنځ کرښې راکښل شوې، هرې ټوټې ته جلا بیرغ، ملي سرود او پاسپورټ وټاکل شو او پر خلکو وتپل شول.
اروپا ته وګورئ! اروپایي هېوادونو پېړۍ پېړۍ له یو بل سره جګړې وکړې؛ خو کله چې پوه شول چې همدغه پولې او پاسپورټونه یې د پرمختګ پر وړاندې خنډ ګرځي، نو د شېنګن تړون یې لاسلیک کړ او په خپلو منځونو کې یې پولې او د تګ راتګ محدودیتونه له منځه یووړل. نن د جرمني وګړی فرانسې ته او د فرانسې وګړی ایټالیا ته له پاسپورټ او ویزې پرته سفر کوي، هلته دنده ترسره کوي او سوداګري کوي.
همدارنګه امریکا ته وګورئ! امریکا پنځوس ایالتونه لري چې هر یو یې زموږ د یوه هېواد په کچه دی؛ خو د دغو ایالتونو ترمنځ داسې پولې نشته چې د تګ راتګ لپاره ویزې ته اړتیا وي. له کالیفورنیا څخه تر ټکساس پورې له هېچا ویزه نه غوښتل کېږي. ان کافران هم په دې حقیقت پوه شوي دي چې که غواړي خپل قومونه پرمختګ وکړي او په خپلو منځونو کې خواخوږي، ایثار، قرباني او ورورولي پیاوړې کړي، نو باید دغه دېوالونه ونړوي. هغوی د خپلې دنیوي ترقۍ لپاره پولې له منځه یووړې؛ نو پوښتنه دا ده چې کوم حقیقت غیرمسلمانانو د خپلې دنیا د پرمختګ لپاره درک کړی، موږ مسلمانان ولې هماغه حقیقت د خپل دیني پرمختګ او یووالي لپاره نه درک کوو؟
دا ټول زیانونه د ډیموکراسۍ له امله رامنځته شوي دي؛ ځکه ډیموکراسي په خپل ذات کې د ملي دولت (Nation State) پر تصور ولاړه ده، چې له مخې یې د هر دولت مسلمانان یوازې د خپل دولت د ګټو او مصالحو پابند ګڼل کېږي. دې ډیموکراتیک فکر نه یوازې پر عام ولس اغېز کړی، بلکې علماء هم ترې اغېزمن شوي دي. پایله یې دا شوه چې ګڼې فتواوې د همدې انګېرنې پر بنسټ صادرېږي چې «د پاکستان مسلمانان دې د پاکستان مرسته وکړي، د ترکیې مسلمانان دې د ترکیې مرسته وکړي» او همداسې نور.
که د اوسني عصر رسمي فتواوو ته وکتل شي، نو داسې برېښي لکه د هر هېواد د مسلمانانو لپاره چې جلا جلا شرعي احکام موجود وي؛ د افغانستان د مسلمانانو لپاره بېل احکام، د پاکستان د مسلمانانو لپاره بېل احکام او د نورو هېوادونو لپاره هم همداسې. دا خبره د لمر په څېر روښانه ده چې د اسلامي فقهې د سیاسي نظام بنسټ د خلافت تصور دی، نه ډیموکراسي. د حیرانتیا خبره دا ده چې نن داسې علماء هم شته، بلکې د دیني مشرانو او اکابرو په توګه پېژندل کېږي، چې خپل ټول ژوند یې د همدې ډیموکراسۍ خدمت ته وقف کړی دی او په ښکاره وایي: «موږ د ډیموکراسۍ د بقا جګړه کوو!»
وګورئ! په خلافت کې حاکمیت د الله تعالی دی، قانون شریعت دی او مسلمان چې هر چېرې وي، د همدې قانون مخاطب دی. خلیفه یوازې د یوې ځانګړې جغرافیایي ټوټې استازی نه وي، بلکې د ټول امت استازیتوب کوي. له همدې امله، د خلافت په نظام کې د فلسطین او کشمیر مسئله د «بهرنۍ تګلارې» مسئله نه، بلکې یوه کورنۍ مسئله ګڼل کېږي؛ لکه د یوه کور په یوه خونه کې چې اور ولګېږي، نو د ټول کور اوسېدونکي یې د مړ کولو لپاره لاس په کار کېږي.
تر هغه وخته چې خلافت موجود و، د مسلمانانو د تګ راتګ لپاره د نننیو ویزو اړتیا نه وه. یو مسلمان به له اندلس څخه تر بغداد پورې له نننیو سفري اسنادو پرته سفر کاوه. خو ډیموکراسۍ دا یووالی له منځه یووړ او موږ ته یې دا فکر را زده کړ چې هر هېواد د خپلو ویزو، پولو او ملي ګټو مسؤول دی. پایله یې دا شوه چې نن اسلامي امت د یوه متحد بدن پر ځای، د یوه داسې بدن بڼه غوره کړې چې غړي یې له یو بل څخه جلا او تیت پرک شوي وي.
نن که خلافت نشته، نو ایا دا معنا لري چې نور ټول شرعي احکام باید د ډیموکراسۍ تابع وګرځول شي؟
نه، هېڅکله نه!
له همدې امله، اړتیا دا ده چې شرعي احکام د ډیموکراسۍ له عینکو ونه ګورو، بلکې د خلافت د اصلي تصور او اسلامي فقهې د بنسټیزو اصولو په رڼا کې یې وڅېړو.
لنډیز
لږ فکر وکړئ!
که کافران د خپلې دنیوي ترقۍ او پرمختګ لپاره پولې له منځه وړلی او سره یو کېدلی شي، نو موږ مسلمانان ولې د خپل دین او امت د یووالي لپاره سره یو کېدای نه شو؟
دا کرښې د ځمکې پر نقشو راکښل شوې دي، نه د مسلمانانو پر زړونو!
تر هغه چې موږ دغو مصنوعي بتانو ته د سپېڅلتیا په سترګه ګورو او د هغوی په وړاندې سر ټیټوو، اسلامي امت به همداسې د بېلتون، کمزورۍ او کړاوونو په منګولو کې کړېږي. اوس پرېکړه زموږ په لاس کې ده چې ایا موږ د سایکس–پیکو د تړون له مخې رامنځته شوې قومپالنه غواړو، که هغه اسلامي ورورولي چې محمد عربي صلی الله علیه وسلم موږ ته راپېژندلې ده؟
وَمَا عَلَيْنَا إِلَّا الْبَلَاغُ
